Ég hef undanfarið talað um hugmyndaflæði, kannski stundum eins og það sé eitthvað sérstakt sem aðeins sumir búa yfir. Mig langar í þessum pistli að velta oggu vöngum yfir þessu hugtaki.
Ég vona að þú njótir
Hvað er hugmyndaflæði?
Við fáum öll hugmyndir – hugmyndaflæði er ekkert annað en að leyfa huganum að reika;
Hvað ætti ég að hafa í matinn í kvöld
Hvernig blóm/plöntur langar mig að hafa í garðinum?
Hvað ætla ég að verða þegar ég verð stór?
Ef ég væri 10x hugrakkari en ég er í dag, hvernig lífi myndi ég lifa, hvernig manneskja væri ég?
Ef ég fengi lottóvinning, hvað myndi ég gera við peningana?
Hvernig get ég orðið meira sjálfbær í fatastíl?
Hvað langar mig að sauma?
Okkur vantar yfirleitt ekki hugmyndir, og sum okkar eru með hugmyndaóreiðu í höfðinu nánast allan sólarhringinn.
Hvað gerum við svo við hugmyndirnar okkar?
Gleymum við þeim, flokkum þær sem drauma sem við slökkvum?
Koma sömu hugmyndirnar upp aftur og aftur, trufla okkur stundum?
Keyrum við hverja einustu hugmynd í gang, rekumst svo á vegg og gefumst upp?
Flokkum við hugmyndir skipulega, búum til forgangslista og framkvæmum við svo allar hugmyndir sem koma upp – alltaf?
Hugmyndaflæði gengur að mínu mati, ekki einungis út á að fá hugmyndir – við fáum öll hugmyndir 😊
Hugmyndaflæði gengur út á að flokka hugmyndirnar, koma skipulagi á þær og framkvæma svo þær sem eru raunhæfar og álitlegar.
Saumaheimur Siggu
Ég legg mikla áherslu á þennan hluta á námskeiðum Saumaheims Siggu. Á ferðalagi að sjálfbærum fatastíl er mikilvægt að geta flokkað og skipulagt hugmyndir varðandi fatanýtingu. Þannig flokkum við ekki bara frá þær hugmyndir sem eru ekki raunhæfar, heldur byggjum við upp opinn huga sem hjálpar okkur í hverju einasta verkefni sem við stöndum frammi fyrir.
Þess vegna hef ég sett saman nákvæmt skipulag varðandi flokkun og síun á hugmyndum. Með því að taka hugmyndir saman skipulega, flokka þær og sía óraunhæfar hugmyndir frá, þá endum við yfirleitt með örfáar hugmyndir sem eru ekki bara raunhæfar, heldur mest spennandi – og framkvæmanlegar.
Tökum dæmi
Ein af leiðinlegri spurningum okkar heimilisfólks:
Hvað eigum við hafa hafa í matinn í kvöld?
Hugmyndaflæði;
Kaupa take out
Elda eitthvað
Fara út að borða
Troða okkur í mat hjá öðrum
Bjóða einhverjum heim sem kemur með mat
Bjóða einhverjum heim sem nennir að elda fyrir okkur
Flokkun og síun – þá tökum við hverja hugmynd fyrir sig og skoðun hana nánar
Kaupa take out: nýbúin að kaupa, kostar pening, einfalt og yfirleitt gott, óhollt samt…hvaða mat?
Elda eitthvað: hagkvæmast, hugguleg samvera, eigum við mat til að elda? Þarf að fara í búð?
Fara út að borða: dýrt, tekur tíma að fá matinn, hvert á að fara?
…og svo fram eftir götunum.
Síðan veljum við 3-5 hugmyndir sem okkur líst best á og tökum þær lengra:
Elda heima:
Fiskur; tilbúinn frá fisksala, kartöflur keyptar þar
Kjöt; lamb, naut, grís – tilbúnir réttir, marinerað í búð, grilla eða setja í ofn
Grænmetisrétt; pasta með grænmeti, tilbúið í ofn frá Nettó, kalt salat, baguette með fersku grænmeti og djúsí sósu…
Svona getum við hugmyndaflætt – látið hugann reika – um hverja einustu hugmynd. Þegar við höfum farið í gegnum hugmyndirnar varðandi hvað á að vera í matinn í kvöld, stöndum við mögulega uppi með hugmyndir að kvöldmat næstu 4-6 dagana.
Leyfðu nú huganum að reika varðandi fötin sem þú átt í fataskápnum, þessi sem þú notar ekki!
Ef þú vilt aðstoð við hugmyndaflæði varðandi fatanýtingu, ertu velkomin/n/ð í Saumaheim Siggu, þar sem námskeið í hugmyndaflæði er reglulegur viðburður – sjá nánar hér
Takk fyrir að lesa, ef þér líkar máttu gjarnan deila áfram <3
Ágústmánuður er búinn að vera ansi viðburðaríkur hjá mér, kannski sérstaklega því ég er búin að vera að undirbúa ný námskeið sem byrja núna í upphafi september. Það er svo skondið að þótt ég hafi sett námskeiðin upp í maí og í raun verið tilbúin með þau nokkurn veginn alveg, þá er alltaf eitthvað sem bætist við.
Ég er búin að láta mig dreyma um að halda námskeið í nokkuð langan tíma núna, örugglega 5-7 ár, en hvorki haft kjark né líkamlega getu til að koma þeim á koppinn. Þess vegna er ég svo ofurglöð að vera komin á þann stað að geta byrjað þessi námskeið.
Hérna að ofan finnur þú link þar sem þú getur þú skoðað námskeiðin mín, það er ennþá möguleiki á að skrá sig 🙂
Það eru ekki bara námskeiðin sem hafa tekið upp ágústmánuð hjá mér, ég hef verið að sauma auðvitað – ég sleppi varla degi úr í Saumahorninu mínu 🙂 Ég hef bæði verið í sérpöntunum á kjólum, fatabreytingum og svo hattasaumi – já ég skellti mér loksins í að sauma hatt og mér fannst það svo gaman að ég saumaði mér annan.
Hefðbundinn “bölle-bob” hattur eins og Danir segjaBarðastóri sólhatturinn – þarf sko engin sóllgleraugu með þennanPlastþráður fremst á barðinu heldur því útstæðu
Það sem mér fannst svo skemmtilegt með hattasauminn er, að það er nóg að hafa ummálið á höfðinu og vita hvernig þú býrð til hring á blað útfrá ummálinu. Síðan er hægt að leika sér fram og tilbaka með snið og útlit. Eftir að hafa sniðið og saumað mér svona hefðbundinn „bölle bob“ hatt úr gömlu pilsi, þá sneið ég og saumaði ég þunnan sólhatt með stóru barði sem ég stífaði með plastþræði. Virkilega gaman að prófa sig svona áfram í nýtingu á efnum og gömlum flíkum
Svo langar mig nú að nefna eiginlega það skemmtilegasta sem gerðist hjá mér, mér var boðið að koma í viðtal hjá þeim Guðrúnu Gunnars og Gunnari Hanssyni, í Mannlega þættinum á Rás 1. Þar vildu þau heyra um fatabreytingar, endurnýtingu á fatnaði og svo auðvitað hópinn minn á Facebook „Endurnýting gegnum saumaskap“.
Reglulega heyrum við fréttir af fatafjöllunum sem við vesturlandabúar “gefum” í góðgerðargáma – fatnaður sem er óendurnýtanlegur og endar í landfyllingum eða eyðimörkum minna efnaðri landa. Við heyrum meira að segja af verslunum sem “henda” óseldum fatnaði sem “kominn er úr tísku” þann mánuðinn. Mér finnst virkilega mikilvægt að við séum meðvituð og að við kennum okkar börnum að vera það líka – að við leggjum okkur fram við að vinna gegn þessu viðhorfi að alltaf megi bara kaupa nýtt.
Ég hef fylgst með Fashion Revolution samtökunum um nokkurt skeið. Þessi samtök, sem trúlega má kalla hreyfing, urðu til í kjölfarið á hörmungunum sem urðu í Rana Plaza, 2012 minnir mig, þar sem yfir 1000 textílverkafólk lét lífið þegar byggingin sem þau unnu í, hrundi. Öll önnur starfsemi hafði yfirgefið húsið vegna hættu á hruni – eigandi verksmiðjunnar neitaði að loka verksmiðjunni.
Fashion Revolution best fyrir réttlæti til allra er koma að textíl-og fataframleiðslu; mengunnarminni textílframleiðsla, réttlát laun, réttlát vinnuaðstaða og þar fram eftir götunum. Samtökin standa á bak við ýmsar áskoranir og „hashtags“, svo sem #whomadeyourclothes , #imadeyourfabric #imadeyourclothes #whomademyclothes #whomademyfabric
Þeir eru að setja í gang áskorun núna í september sem þeir kalla #secondhandseptember sem ég hef gefið mér það leyfi að yfirfæra á okkar ylhíra sem #sjálfbærseptember – Ég vil halda mig við íslensku og sjálfbær september hljómar bara vel finnst mér.
Hvað þýðir sjálfbærni í fatnaði? Jú í raun þýðir það að þú nýtir það sem þú átt, breytir og bætir það sem þarf til að flíkin endist eins lengi og hægt er. Þegar flíkin hefur lokið sínu hlutverki í sinni upprunalegu mynd, gæti verið hægt að nýta hluta efnisins áfram, hvort sem er, sem hluta af annarri flík eða sem eitthvað allt annað. Þeir sem eru sjálfbærir í fatanaði kaupa sjaldan nýjar flíkur heldur ýmist skiptast á flíkum við aðra eða kaupa notað. Útgangspunkturinn ef keypt er ný flík er að framleiðsla á efni og flík hefur farið fram með umhverfisvænum og réttlátum hætti. Miða má við að flíkin verði notuð minnst 30 sinnum.
Það er nú kannski ekki meiningin að fara á kaf í fatasjálfbærni bara einn, tveir og þrír núna í september en það gæti verið gaman að skoða #secondhandseptember. Það er mun einfaldara að taka eins mánaðar áskorun þar sem þú í raun kaupir þér ekki nýja flík.
Það er svo margt hægt að gera annað en að kaupa sér nýja flík í hvert skipti sem félagslífið býður uppá eitthvað skemmtilegt. Hér eru nokkrar uppástungur:
Fá lánað hjá vini/vinkonu
Skiptast á fötum, þ.e. gefa og fá gefins
Hressa uppá fötin í fataskápnum
Leigja sér dress fyrir partý/afmæli/brúðkaup…
Kaupa sér notað
Hversu skemmtilegt gæti það verið að hóa í vinahópinn, sem mætir með flíkur úr fataskápnum sem fólk er orðið leitt á eða notar lítið. Síðan er skiptst á flíkum, ýmist lánað eða gefið. Allir fá eitthvað „nýtt“ í sinn fataskáp og allir glaðir. Þetta gerðum við systurnar, notuðum föt hvor af annarri og við vinkonurnar líka. Það segir sig sjálft að möguleikarnir aukast verulega við þetta fyrirkomulag.
Annað sem hægt er að gera, í stað þess að rölta um í verslanamiðstöð, kíkja í sömu búðirnar aftur og aftur til þess eins að skoða hvað er til – sem endar mögulega í að þú dettur niður á „góðan díl“ og kaupir flík sem þig vantar ekkert – að rölta um í verslun fyrir notuð föt. Í þannig verslunum finnur þú miklu stærra úrval af mismunandi klæðnaði, allt frá krumpuðum stuttermabolum upp í yfirhafnir frá dýrum merkjum.
Sumum finnst það bara ekkert mál að kaupa ekki nýjar flíkur, öðrum finnst það áskorun og geta bara ekki hugsað sér að kaupa sér flík sem einhver hefur notað í x langan tíma. Það er svo misjafnt hvernig okkur líður með flíkurnar sem við notum og þá er gott að hafa kjark og þor til að prófa nýjar samsetningar á því sem er í fataskápnum. Svo getur líka verið munur á notaða fatnaðinum, t.d. ef einhver í vinahópnum vill losa sig við flík, myndir þú geta notað hana? Ef svo er, þá er hægt að halda skiptifataviðburð – og ef þú getur notað flíkur frá vinum þínum, hvað með vinahóp vina? Svona stækkar hópurinn sem þú gætir keypt, leigt eða fengið lánað frá – ef þú ert týpan sem getur ekki keypt notuð föt af ókunnugu fólki.
Það er líka ýmislegt sem við getum gert þegar við sleppum því að kaupa nýja flík, aðalatriðið er að vera með opinn huga og hugsa í lausnum. Það getur t.d. verið nóg að taka uppáhaldsflíkina og setja hana með einhverju sem þú hefur aldrei prófað að setja með henni, eða taka af henni kragann – eða bæta kraga á…eða skreyta flíkina með tölum, bótum eða glingri. Það er hægt að handsauma – sumir nota meira að segja nælur til að festa skrautið og nælan er hluti af skrautinu. Svona eins og pönkararnir í gamla daga 🙂
Ég hvet þig til að taka þátt í þessari áskorun minni, skoða hvað þú átt og leita annarra leiða við nýbreytni í fatastíl en að kaupa glænýja flík úr búð 🙂
Fróðleikur
Takk fyrir að lesa – ef þér líkaði máttu deila til þeirra sem gætu haft gagn og gaman af <3
Mig langar að segja frá því hvernig ég fór út í saumaskap en til þess að geta sagt frá því, þarf ég að verða svolítið persónuleg. Ég hef nefnilega ekki verið saumandi frá barnsaldri. Ef ég væri spurð, þá myndi ég segja að ég eigi tvenns konar líf, íþróttalíf og ekki-íþróttalíf – og ekki-íþróttalífið hjálpaði mér að finna saumaskapinn.
Nú er ég búin að titla mig saumakonu í all nokkur ár – og all nokkur ár fyrir það saumaði ég, án þess að tilgreina mig sem slíka. Saumaskapurinn kemur upp úr eigin sjálfsbjargarviðleitni þegar heimurinn breyttist hjá mér.
Alveg frá því ég man eftir mér hef ég verið íþróttamanneskja, kölluð Sigga strákur, Sigga þrusa, Sigga skass og ég veit ekki hvað. Íþróttir voru mínar ær og kýr, miklu vinsælli en saumaskapur, þótt mamma væri búin að kenna mér öll undirstöðuatriðin. Ég vildi bara hreyfa mig, ég spilaði bæði handbolta og fótbolta langt fram eftir aldri – eiginlega bara allt sem snéri að hreyfingu, tók að mér þjálfun og lærði að verða íþróttakennari. Ég vildi vera í heimi íþrótta, brann fyrir hollum lifnaðarháttum, hreyfingu og mataræði. Ég fann fljótt að ég vildi kenna fullorðnum frekar en börnum og í 4 ár kenndi ég þolfimi í Danmörku. Þar byrjaði ég í einkaþjálfaranámi og hugði á framtíð í þeim geira, ásamt sálfræði. Vegurinn framundan var beinn og breiður…eða það hélt ég.
Örlögin voru hins vegar á öðru máli og eftir all nokkrar aðvaranir sem Hrúturinn ég hlustaði ekki á, sagði kroppurinn stopp og ég fór í veikindafrí frá allri vinnu vegna brjóskloss í baki. Ég átti ekkert afturkvæmt í íþróttirnar.
Á þessum sama tíma og ég fer í veikindafrí, erum við hjónin að kljást við þær fréttir að barneignir okkar á milli væru ekki mögulegar án aðkomu vísindanna. Við tók þriggja ára tímabil í hormónameðferðum og misheppnuðum frjóvgunartilraunum – sem að lokum leiddu af sér fæðingu tvíburanna okkar, Freyju Óskar og Arons Yngva.
Tvíburameðganga var nú kannski ekki alveg toppurinn fyrir brjósk í hrygg sem nýlega var gróið þannig að fljótlega eftir fæðingu barnanna, losnaði brjóskið aftur. Næstu þrjú árin fékk ég alls 6 sinnum brjósklos sem á endanum leiddi til að félagsráðgjafi á Reykjalundi hjálpaði mér að sækja um örorku og ég formlega datt út af vinnumarkaði haustið 2004.
Þetta var að sjálfsögðu svakalega erfiður tími, sjálfsmyndin mín brotnaði í mola við það missa „íþrótta“ Siggu og ég átti erfitt með að finna út hver ég væri. Það var óneitanlega gleði í öllum erfiðleikunum að glasafrjóvgun heppnaðist í þriðju tilraun og tvö fullkomin börn komu í heim okkar hjóna. Á meðgöngunni byrjaði ég að sauma, ég hreinlega gafst upp á að „hanga“ heima og horfa á sjónvarpið. Hrúturinn ég varð að gera eitthvað…ég bara varð og góð vinkona lánaði mér saumavélina sína.
Ég réðist ekkert á garðinn lægstan þegar ég hóf fyrsta saumaverkefnið mitt á fullorðinsárum
Næstu árin fóru auðvitað í ummönnun ungbarna auk þess að reyna að loka á ástandið á kroppnum mínum, við litla fjölskyldan fluttum aftur heim til Íslands og komum okkur fyrir. Eins og áður sagði, komst ég að á Reykjalundi v/krónískra verkja og þar fékk ég endanlega niðurstöðu að ég færi ekkert á vinnumarkað aftur – full örorka staðreynd.
Ég einbeitti mér að barnauppeldi og það var ekki fyrr en börnin byrjuðu í grunnskóla sem ég fór að fá urg í kroppinn – og sálina aðallega – og þessi þörf til að gera eitthvað fór vaxandi. Aftur kom til góð kona sem lánaði mér saumavél og áður en ég vissi var ég komin með tvær vélar, eina venjulega og eina overlock og vá hvað heimurinn minn breyttist. Hér má lesa um fyrsta „alvöru“ saumaverkefnið mitt, sem var ansi hreint skrautlegt og ég hugsa ennþá til þess hvað það hefði nú verið gaman að eiga mynd af mér í kjólnum góða.
En þarna var línan lögð, „íþrótta“ Sigga fór á hilluna með „gamla“ tímanum, góðum minningum og „það-sem-var“ og Sigga Saumakona lifnaði við, sjálfri mér til ólýsanlegrar ánægju.
Saumagetan…eða réttar sagt, saumaúthaldið hefur alltaf verið takmarkað og ég er búin að sættast við það. Getan var í upphafi 1-2klst á dag – stundum meira og stundum minna – og þannig er það enn þann dag í dag. Ég elska þessa stuttu stund sem ég hef í horninu mínu hvern dag og nýti hana til fullnustu, bæði til sköpunnar og sálgæslu.
Ég er svo þakklát alheiminum, mömmu, pabba og þeirra foreldrum fyrir jákvætt viðhorf, baráttuvilja, sjálfsbjargarviðleitni og útsjónarsemi að ég á varla til orð <3
En jæja, þetta var sagan af því hvernig hrúturinn Sigga fór að sauma, ef þú ert komin alla leið hingað í lestrinum, þakka ég kærlega fyrir og býð þér að skoða myndir af saumaverkefnum mínum gegnum árin <3
Takk fyrir lesturinn <3 Ef þér líkaði þá máttu gjarnan deila með þeim sem gætu haft áhuga <3
Áður en hið eiginlega konsept, “Tískuhönnun” kom til, voru saumakonur og kjólasaumarar hér og þar fengnir til að sauma eftir fatnaði konungsborinna… Það var ekkert til sem heitir Tískuhönnuður.
Charles Frederick Worth er upphafsmaður og faðir hátísku “Haute Couture”. Hann var ungur Englendingur árið 1845, tvítugur á leið til Parísar að freista gæfunnar. Hann hafði þá unnið í London sem aðstoðarmaður efnasölumanns og þar aflaði hann sér mikillar þekkingar í textílefnum. Auk þess var hann duglegur að fara á söfn og skoðaði þar sérstaklega, fatnað kvenna sem hann síðar notaði sem innblástur í hönnun sinni. Í París fékk hann vinnu hjá Gagelin, virðingarverðri verslun sem seldi fataefni, sjöl, og einstaka saumaða flík.
Hann varð hratt þeirra aðalsölumaður og ekki leið á löngu þar til hann opnaði sérstaka deild innan Gagelin, þar sem hann saumaði og seldi kjóla. Þetta var hans fyrsta verk sem kjólameistari 🙂 Hann jók hróður Gagelin þar sem kjólar Worth vöktu athygli meðal fyrirmanna Parísarborgar. Seinna fengu kjólarnir hans, stæði á hinum ýmsu sýningum; The Great Exhibition in London (1851) og Exposition Universielle í París (1855). Árið 1858 opnaði Charles ásamt félaga sínum, sitt eigið fyrirtæki, “House of Worth” .
Tímasetningin gat varla verið betri, á þessum tíma var margt á uppleið í Frakklandi. Napoleon III var keisari og mikill uppgangur í París sem gerði borgina að einni eftirsóttustu borg í Evrópu. Eftirspurn eftir hágæða vörum jókst og þar var Charles í essinu sínu. Ekki spillti fyrir honum að nýja keisaraynjan, Eugénie, var einn af hans aðal viðskiptavinum, það tryggði honum sess innan tískugeirans og hann varð einn vinsælasti kjólameistari Parísar frá árinu 1860.
Charles vakti athygli fyrir hönnun sína en uppistaðan í henni samanstóð af fíngerðum efnum, skreytingum og vel hönnuðum sniðum. Virðingarverð tenging hans við söguna í hönnun sinni, jók hróður hans og þar komu safnaheimsóknirnar forðum daga til góða. Þótt hann væri mikið í að sérhanna og sauma eftir máli, kjóla fyrir ríkustu viðskiptavini sína, bauð hann líka uppá lifandi módel sem sýndu hönnun hans. Þar gátu viðskiptavinir setið og skoðað módelin og valið síðan flík sem hann svo sérsaumaði. Þetta var upphafið að því sem er kallað “Haute Couture” í dag – og upphafið að hönnun á heilli fatalínu sem síðan er kynnt á formlegri tískusýningu.
Charles var alls ekki sá eini sem seldi sína hönnun á þennan hátt en þar sem hann var verulega duglegur að selja sjálfan sig, var það hann sem hlaut titilinn “Faðir hátískunnar” og nafn hans þekkti fólk alls staðar í heiminum. Fólk ferðaðist yfir heimsins höf til að hitta hann og kaupa af honum heilu fataskápana af flíkum. “Fataskápur” samanstóð af morgunklæðum, miðdegis- og kvöldklæðum, auk undirklæða eins og náttkjóla og kvöldsloppa. Konur leituðu líka til hans varðandi brúðkaup og aðrar sérathafnir.
Charles Frederick Worth var vel virtur hönnuður og “House of Worth stóð lengi. Þegar hann lést árið 1895, tóku synir hans tveir við rekstrinum og héldu bæði hönnun og virðingu hans á lofti. Fyrirtækið blómstraði allt fram til um 1920 í höndum þeirra bræðra. Árið 1952 ákvað barna-barna-barn Charles Frederick Worth að hætta störfum við House of Worth og þar með lagðist rekstur eins fyrsta tískuhús sögunnar af.
